Przyszedł czas, żeby się z tym wszystkim ostatecznie pożegnać. Bez tego, nie jestem w stanie w pełni ruszyć przed siebie, spełniać tych wszystkich pomysłów, które snują się mi po głowie, bo wciąż mnie coś blokuje. Wciąż głośnym echem odbija się kilka uporczywych myśli, które już dawno powinny ucichnąć.

Ogień oczyszcza, dlatego rytualnie, metaforycznie i dosłownie wznieciłam pożar wokół wspomnień, uczuć oraz przedmiotów, aby uporać się z tym wszystkim do końca. Ten większy kawałek serca również musiałam umieścić wśród tego całego bałaganu. W końcu zainfekowane organy trzeba usuwać, żeby choroba nie zaatakowała całego organizmu.

Stałam tak i patrzyłam jak płomienie zajmują kilka lat mojego życia, jak języki ognia łapczywie liżą zapisane kartki papieru oraz fotografie. Wszystko powoli obracało się w popiół. W nic nie znaczący pył, który jeden mocniejszy podmuch wiatru porwał na wszystkie strony świata. Po wszystkim nie było już niczego. Niczego na tym stosie, ani niczego we mnie. Był jedynie delikatny, ledwo dostrzegalny uśmiech. Bo nie żałuję niczego, a zwłaszcza tego jednego wydarzenia sprzed ponad pół roku. Na początku bolało, ale z czasem ten okropny ból ustawał. Aż w końcu kompletnie zniknął. Tak jakby go nigdy nie było. Gdyby nie ta jedna Twoja decyzja możliwe, że nigdy nie doszło do tego wszystkiego co mnie spotkało potem. A jestem wdzięczna losowi, że postawił na mojej drodze tak wspaniałe osoby. Wszystko ma jakiś cel. Dzięki temu powoli definiuję siebie, uczę się siebie na nowo. To takie niesamowite uczucie!

Teraz to wiem. Dziękuję Tobie i Jej, że się odnaleźliście na nowo przez co ja sama mogłam odnaleźć siebie. Dlatego myślę, że ta jedna decyzja uszczęśliwiła całą trójkę. Ale mnie najbardziej.